Isamo Thissen (1998) benadert het landschap als een archief van menselijke activiteit. De sporen die wij als mensen — al dan niet indirect — in onze omgeving achterlaten, vormen zowel de aanleiding als het fundament voor haar werk. Vanuit deze kerngedachte onderzoekt ze de weerloze schoonheid van de natuur in contrast met de strakke lijnen en vreemde patronen die verschijnen door de herstructurering en optimalisatie van het landschap. Haar werk vormt een reeks momentopnamen van onze constante drang om de omgeving in te richten, waarbij ze de blik ook richt op het arbeidsproces zelf: de repetitieve handelingen en systemen die nodig zijn om een omgeving te beheren. Het werk toont de hand die schept, maar tegelijkertijd onomkeerbaar verandert.
Met borduur- en quilttechnieken brengt Thissen deze thematiek tot leven. Het trage, nauwgezette maakproces weerspiegelt de structuur van menselijke arbeid en biedt een subtiele kritiek op de haast die onze tijd kenmerkt. Omdat ambacht zich niet laat haasten, vormt het investeren van tijd en handarbeid de kern van het werk: een bewuste daad van waardering voor het onderwerp.
